Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2018/6680 K.2019/479

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, maddi tazminatın miktarı ve manevi tazminat talebinin reddi yönünden; davalı erkek tarafından ise hükmün tamamı yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 04.02.2019 günü duruşmalı temyiz eden davalı ... ve vekili Av. ... ile karşı taraf temyiz eden davacı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın tarafından açılan boşanma davasının (TMK m. 166/1) yapılan yargılaması sonunda, ilk derece mahkemesince davanın reddine karar verilmiş, verilen karar davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına yerine tarafların Türk Medeni Kanunu’nun 166/1. maddesi uyarınca boşanmalarına, davacı kadın lehine maddi tazminata, davacı kadının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, bölge adliye mahkemesince verilen karar taraflarca yukarıda belirtilen yönlerden temyiz edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, davalı erkeğin çalışıyor olmasına rağmen, eşini ailesinden harçlık almak zorunda bıraktığı, eşinin müdürlük sınavlarına girmesine engel olduğu bu şekilde ekonomik şiddet uyguladığı gerekçesiyle tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Bölge adliye mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen boşanmaya sebebiyet verilen olaylar kadının kişilik haklarına saldırı teşkil edecek niteliktedir. Gerçekleşen bu durum karşısında davacı kadın yararına uygun bir miktarda manevi tazminata (TMK m. 174/2) hükmedilmesi gerekirken, kişilik haklarına saldırı olmadığı gerekçesi ile isteğin reddi doğru bulunmamıştır.