Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/1495 K.2019/2734

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından; erkeğin davası hakkında verilen hüküm, tazminatların miktarı ile yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden, davacı-karşı davalı erkek tarafından ise katılma yoluyla; yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle tarafların ortak çocuğu Emir'in inceleme tarihi itibariyle ergin olduğunun anlaşılmasına göre davacı-karşı davalı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

3-Mahkemece bozma öncesi verilen 29.12.2015 tarihli hükümde, her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velayetinin davacı-karşı davalı babaya verilmesine, kadın lehine karar tarihinden itibaren hükmedilen tedbir nafakasının kararın kesinleşmesinden itibaren yoksulluk nafakası olarak devamına, kadının maddi ve manevi tazminat ile aile konutunun kendisine tahsis edilmesi taleplerinin ise reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar ve aile konutu tahsis talebinin reddi yönünden temyiz edilmiştir.

Dairemizin 28.02.2017 tarihli bozma ilamı ile mahalli mahkemece verilen hüküm, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, kadının reddedilen tazminat talepleri, kadın yararına hükmedilen tedbir nafakasının başlangıç tarihi ile kişisel ilişki düzenlemesi yönlerinden bozulmuş, sair yönlerden ise onanmış, kadının davasında verilen boşanma hükmü ve velayet düzenlemesi ise temyiz edilmediğinden kesinleşmiştir.

Bozma ilamı uyarınca, kadının boşanma davasında verilen hüküm temyiz edilmeyerek kesinleşmiş olduğundan boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tam kusurlu olan erkeğin konusuz kalan boşanma davası hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" karar verilecek yerde erkeğin davası hakkında yeniden boşanma hükmü kurulması doğru olmadığı gibi temyiz edilmeyerek kesinleşen velayet düzenlemesi ve kadının davasında verilen boşanma hükmü yönünden de yeniden hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.