Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/1642 K.2019/7110

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; kusur belirlemesi, manevi tazminat ve kişisel ilişki yönünden, davalı erkek tarafından ise; kusur belirlemesi, manevi tazminat miktarı, yargılama giderleri, vekalet ücreti ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın tarafından açılan davada, tarafların boşanmalarına ve 2006 doğumlu ortak çocuk Sude'nin velayetinin davacı anneye bırakılmasına, ortak çocukla davalı baba arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir. Hükmü temyiz eden davacı anne; kişisel ilişki kurulması sırasında amcasının ortak çocuğa cinsel istismarda bulunması sebebiyle, bu kişi hakkında Gebze 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/250 esas sayılı dosyasında kamu davası açıldığını ve amcanın bu sebeple tutuklu olduğunu ileri sürmüştür.

Kişisel ilişki düzenlenirken göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "Üstün yararı "dır. Çocuğun üstün yararı belirlenirken bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir.

O halde Gebze 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/250 esas sayılı dosyasının getirtilmesi, 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 5. maddesi gereğince Aile mahkemesi bünyesinde bulunan psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacıdan oluşan uzmanlardan her iki ebeveyn ve ortak çocukla görüşmek suretiyle inceleme ve rapor istenip;

davacının iddialarının çocuk üzerindeki etkisinin ve tarafların barınma, gelir, sosyal ve psikolojik durumlarına göre çocuğun sağlıklı gelişimi için davalı babanın kişisel ilişkiye engel bir durumun bulunup bulunmadığının araştırılması ve diğer tüm deliller de göz önüne alınmak suretiyle kişisel ilişki konusunda bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.