Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/240 K.2019/4363

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından tazminatların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece bozma öncesi verilen 17.01.2017 tarihli hükümde davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velayetlerinin davalı anneye verilmesine, davacı baba ile aralarında kişisel ilişki tesisine, davalı kadın ve çocuklar yararına tedbir ve iştirak nafakalarına, davacı kadın lehine maddi tazminata, davalı kadının manevi tazminat talebinin reddine, harç, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalı kadından tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı kadın tarafından, kusur belirlemesi, reddedilen manevi tazminat talebi, yoksulluk nafakasının ve maddi tazminatın miktarı ile vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Dairemizin 2017/2115 esas, 2018/62 karar sayılı ilamıyla, mahkemenin kabulünün aksine boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı kadının kusurunun ispatlanamadığı, davacı erkeğin tam kusurlu olduğu, davacı erkeğin kusurlu davranışlarının aynı zamanda kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eder mahiyette olduğu bu nedenle kadın lehine manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği ve kadın lehine hükmedilen maddi tazminatın az olduğu gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

Bozulmasına karar verilen hususlar yönünden yeniden yapılan yargılamada temyiz edilmeyerek kesinleşen kısımlar ile bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşen kısımlar hakkında yeniden hüküm kurulamaz. Boşanma, velayet, kişisel ilişki, tedbir ve iştirak nafakaları temyiz edilmeyerek, yoksulluk nafakası ve vekalet ücreti ise bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiştir.

Buna rağmen mahkemece bu husus dikkate alınmaksızın kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden hüküm kurulması doğru değil ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümlerinin düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m. 438/7).