Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/4464 K.2019/7718

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından; erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı, ziynet alacağı davasının kısmen kabulü ve yargılama giderleri yönünden, davalı-davacı erkek tarafından ise; kusur belirlemesi, tazminatlar ve ziynet alacağı davasının kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Tarafların ziynet alacağı davasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Davacı-davalı kadın lehine hükmolunan ziynet alacağı tutarları karar tarihindeki temyiz inceleme kesinlik sınırını aşmadığından, bölge adliye mahkemesi kararı 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun madde 362/1-a bendine göre kesin niteliktedir.Açıklanan nedenle, tarafların temyiz dilekçesinin ziynet alacağı davası yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Tarafların diğer temyiz itirazlarına hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı erkeğin tüm, davacı-davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

3- İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, karşılıklı açılan boşanma davalarında, davalı-davacı erkeğin boşanma davasının reddine, davacı-davalı kadının boşanma davasının kabulüne, davacı-davalı kadın lehine 10.000 TL. maddi, 10.000 TL. manevi tazminata, davalı-davacı erkeğin tazminat taleplerinin reddine, davacı-davalı kadın lehine 34.274,00 TL değerinde ziynet alacağının ise aynen veya bedelinin iadesine karar verilmiş, ilk derece mahkemesince verilen 27.03.2018 tarihli bu karar, davacı-davalı kadın tarafından; tazminatların miktarı ve ziynet alacağı davasının kısmen kabulü, davalı-davacı erkek tarafından ise; kendi boşanma davasının reddi, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden istinaf edilmiştir.

İstinaf incelemesini yapan bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda; davacı-davalı kadının kabul edilen boşanma davası yönünden ilk derece mahkemesince verilen boşanma hükmü, istinaf edilmeyerek, istinafın kapsamı dışında bırakılmış ve kesinleşmiş olduğundan yeniden karar verilmesine yer olmadığına, kadının tüm, erkeğin sair istinaf taleplerinin esastan reddine, erkeğin kendi boşanma davası, kusur belirlemesi ve ziynet alacağına yönelik istinaf taleplerinin kabulu ile hükmün bu kısımlarına ilişkin bentlerin kaldırılmasına ve yerine yeniden bu yönlerden hüküm kurulmasına, yeni kurulan (C) bendinde ise erkeğin boşanma davasının kabulüne karar verilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden bölge adliye mahkemesince, davacı-davalı kadına hakaret vakıası yüklenmek suretiyle, erkeğin de davasının kabulüne karar verilmiş ise de; kadına yüklenen hakaret vakıasının, dava tarihinden sonra gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Dava tarihinden sonra gerçekleşen vakıalar kadına kusur olarak yüklenemez. Toplanan delillerden kadının başkaca bir kusurlu davranışı da ispatlanamamıştır.

Gerçekleşen bu durum karşısında erkeğin boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Ancak kadının boşanma davası istinaf edilmeyerek kesinleşmiş olduğundan, erkeğin boşanma davasının konusu kalmamıştır. Bu durumda, davalı-davacı erkeğin boşanma davasının esası hakkında bir karar verilememesi gerekir.

O halde ; erkeğin boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi ve haklılık durumuna göre yargılama gideri ve vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.