Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/5197 K.2019/9288

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından her iki boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak karşılıklı açılan boşanma davasında; ilk derece mahkemesince davalı-karşı davacı kadının birlik görevlerini yerine getirmemek maksadıyla evi terkettiği, tam kusurlu olduğu gerekçesiyle kadının davasının reddine, erkeğin davasının kabulüne, tarafların boşanmalarına karar verilmiş, bu karara karşı davalı-karşı davacı kadın tarafından kendi davasının reddi, erkeğin davasının kabulü ve ziynetlerin reddedilen kısmı yönünden istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine,

dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda bölge adliye mahkemesince davalı-karşı davacı kadının istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiş, ziynet yönünden karar kesinleşmiştir. Mahkemece, kadına kusur olarak yüklenilen “birlik görevlerini yerine getirmemek maksadıyla evi terkettiği” vakıasına erkek tarafından usulünce dayanılmamıştır. Tarafların dayanmadığı vakıaların hükme esas alınması mümkün değildir (HMK m. 25/1).

Bu durumda mahkemece, davacı-karşı davalı erkek tarafından usulüne uygun şekilde süresinde ileri sürülmeyen ve dayanılmayan bir vakıa esas alınarak, davalı-karşı davacı kadına kusur yüklenilmesi doğru olmamıştır (HMK m. 137,140/3,187). Davalı-karşı davacı kadından kaynaklanan boşanmayı gerektirecek bir durum ispat edilememiştir. Davacı-karşı davalı erkeğin boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken kabulü doğru olmayıp hükmün bozulması gerekmiştir (HMK m. 331 /1).