Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/5603 K.2019/9091

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından; iştirak nafakasının miktarı, tazminat talebinin reddi, yoksulluk nafakası ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve özellikle davacı kadının 10.05.2016 tarihli celsede yoksulluk nafakası ve tazminat taleplerinden açıkça vazgeçtiğinin anlaşılmasına ve boşanma kararının kesinleşmesine rağmen bu konuda yeniden hüküm kurulmasının sonuca etkili bulunmamasına göre, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye bırakılan ortak çocuk ... 2015 doğumludur. Mahalli mahkemece "Davacı baba ile çocuk arasında şahsi ilişkinin tesisi yönünden tarafların aynı şehir dahilinde oturmaları halinde her ayın birinci ve üçüncü hafta sonları Cuma günleri saat 17:00 ile Cumartesi günü saat 17.00 arasında, dini bayramların 2. günü saat 10:00 ile 3. günü saat 17:00 saatleri arasında, aynı veya ayrı şehirlerde oturmaları aranmaksızın, her yıl

1 Temmuz saat 10:00'dan, 30 Temmuz saat 17:00 tarihleri arasında küçüğün davalı baba yanında bırakılmasına, gerekli tüm yol masraflarının davalı baba tarafından karşılanmasına," şeklinde kişisel ilişki kurulmuştur.

Ortak çocuğun, yaşı ve gelişimi itibariyle halen anne bakım ve şefkatine muhtaç olması nedeniyle, uzun süreli olarak anne yanından ayrılması çocuğun bedeni ve fikri gelişmesine engel olacağı gibi, davacı annenin velayet görevini gereği gibi yerine getirmesine de engel olacaktır. Kişisel ilişki kurulmasına ilişkin kararların değişen şartlara göre her zaman değiştirilmesi mümkündür.

Baba ile ortak çocuk ... arasında taraflar özellikle talep etmedikleri sürece aynı şehir, ayrı şehir ayrımı yapılmaksızın daha uygun süreli şekilde kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m.438/7).

24.09.2019 (Salı)