Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/649 K.2019/9300

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 23.10.2018 gün ve 2017/1005-2018/11729 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre davalı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan karar düzeltme itirazları yersizdir.

2-Mahkemece erkek tarafından açılan boşanma davasının yapılan yargılaması sonucunda verilen kararla tarafların boşanmalarına, kadın lehine 10.000 TL maddi tazminata, bir defada ödenmek üzere 10.000 TL toptan yoksulluk nafakasına hükmedilmiş, bu karara karşı tarafların temyizi üzerine Dairemizin 23.10.2018 gün ve 2017/1005 Esas- 2018/11729 Karar ilamı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Dosyanın yeniden yapılan incelemesinde; tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, paranın alım gücüne, kişilik haklarına, özellikle aile bütünlüğüne yapılan saldırının ağırlığına, maddi tazminat isteyenin boşanmaya yol açan olaylarda ağır ya da eşit kusurlu olmadığının anlaşılmasına nazaran davalı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat azdır.

Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekir. Bu yön gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

Ne var ki, bu husus ilk inceleme sırasında gözden kaçırıldığından, davalı kadın lehine hükmolunan maddi tazminata yönelik karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 23.10.2018 gün ve 2017/1005 Esas- 2018/11729 Karar sayılı onama ilamının kadın yararına hükmolunan maddi tazminatın onanması yönünden kaldırılmasına ve hükmün kadın yararına hükmolunan maddi tazminatın az olması yönünden yukarıda açıklanan sebeple kadın lehine bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Yapılan yargılama ve toplanan delillerden davacı erkeğin kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışına göre davalı kadının ailesi ile görüşmesine izin vermediği anlaşılmaktadır. Davacı erkeğin bu kusurlu davranışı, davalı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil etmektedir. Türk Medeni Kanunu’nun 174/2. maddesinin, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngördüğü dikkate alınarak mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK m. 4, TBK m. 50, 51) dikkate alınarak davalı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken talebin reddi doğru görülmeyip, bozmayı gerektirmiştir.