Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/7425 K.2020/1108

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından hükmün tamamı yönünden, davacı erkek tarafından ise katılma yoluyla manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı erkeğin temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Davacı erkek tarafından açılan boşanma davasının (TMK m. 166/1) yapılan yargılaması sonunda, ilk derece mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davacı erkek lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmiş, verilen kararın davalı kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine, bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince, davalı kadının erkek lehine hükmedilen manevi tazminata yönelik istinaf talebinin kabulü ile davacı erkeğin manevi tazminat talebinin reddine, davalı kadının diğer istinaf taleplerinin reddine karar verilmiş, bölge adliye mahkemesince verilen karar taraflarca yukarıda belirtilen yönlerden temyiz edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince, davalı kadının evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına yol açan kusurlu eylemlerinin davacı erkeğin bizzat şahsına yönelik kişisel haklarını ihlal etmediği gerekçesiyle davacı erkeğin manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Oysa ilk derece mahkemesi ve bölge adliye mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen davalı kadının, davacı erkeğin annesi ve ablasına hakaret ve annesine karşı şiddete varan eylemleri, davalı erkeğin kişilik haklarına saldırı teşkil edecek niteliktedir.

Gerçekleşen bu durum karşısında davacı erkek yararına uygun bir miktarda manevi tazminata (TMK m. 174/2) hükmedilmesi gerekirken, kişilik haklarına saldırı olmadığı gerekçesi ile bölge adliye mahkemesince davacı erkeğin manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.