Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/8004 K.2020/2897

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından ziynet alacağı talebi hususunda hüküm kurulmaması, kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı-karşı davalı kadının ziynet alacağı talebine yönelik temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

Davacı-karşı davalı kadının 23.560 TL. tutarındaki ziynet alacağı talebi, karar tarihindeki temyiz inceleme kesinlik sınırını aşmadığından, bölge adliye mahkemesi kararı 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun madde 362/1-a bendine göre kesin niteliktedir. Açıklanan nedenle, davacı-karşı davalı kadının temyiz dilekçesinin ziynet alacağı talebi yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı-karşı davalı kadının boşanma davasının ferilerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-karşı davacı erkeğin eşinin ablasına karşı gerçekleştirdiği hakaret eylemini takiben, kısa bir süre zarfında tarafların fiilen ayrı yaşamaya başladığı, dosyaya yansıyan tanık beyanları ve olayların akışı nazara alındığında, davacı-karşı davalı kadının bu eylemi hoşgörü ile karşıladığının kabulünün mümkün bulunmamasına karşın, bölge adliye mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen tarafların diğer kusurlu davranışları itibari ile yine de davacı-karşı davalı kadının ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.