Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2019/834 K.2019/5949

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, her iki boşanma davası ile bağımsız tedbir nafakası davası yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise tazminat ve nafaka miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre ve özellikle davacı-karşı davalı erkeğe kusur olarak yüklenen "Eşine fiziksel şiddet uygulaması" eyleminden sonra tarafların aynı evde birlikte yaşamaya devam ettiklerinin ve erkeğin bu kusurlu davranışının kadın tarafından affedildiği veya en azından hoşgörüyle karşılandığının, bu nedenle "Fiziksel şiddet" eyleminin erkeğe kusur olarak yüklenemeyeceğinin, ancak davacı-karşı davalı erkeğin mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlarına göre yine de tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre erkeğin tüm, kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.