Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2020/1605 K.2020/2705

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanunu’nun 323. ve devamı maddeleri uyarınca; ana ve babadan her biri, velâyeti altında bulunmayan veya kendisine bırakılmayan çocuk ile uygun kişisel ilişki kurulmasını isteme hakkına sahiptir. Ana ve babadan her biri, diğerinin çocuk ile kişisel ilişkisini zedelemekten, çocuğun eğitilmesi ve yetiştirilmesini engellemekten kaçınmakla yükümlüdür. Kişisel ilişki sebebiyle çocuğun huzuru tehlikeye girer veya ana ve baba bu haklarını birinci fıkrada öngörülen yükümlülüklerine aykırı olarak kullanırlar veya çocuk ile ciddî olarak ilgilenmezler ya da diğer önemli sebepler varsa, kişisel ilişki kurma hakkı reddedilebilir veya kendilerinden alınabilir.

Somut olayda, davalı baba ile ortak çocuklar arasında kişisel ilişki tesisine yer olmadığına karar verilmesini gerektiren ağırlıkta davalı babadan kaynaklanan bir davranış bulunmamaktadır. O halde, ortak çocukların özellikle sağlık, eğitim ve ahlâk bakımından yararları esas tutularak (TMK m. 182) uygun bir süre olacak şekilde tarafların ortak çocukları ile davalı baba arasında kişisel ilişkinin düzenlenmesi gerekmektedir. Bu husus gözetilmeden yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.