Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2020/1783 K.2020/2946

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek tarafından açılan boşanma davası kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş, davalı kadının temyizi üzerine Dairemizin 17.02.2016 tarihli kararı ile davalı kadının usulüne uygun şekilde bildirdiği bir tanığının dinlenmemiş olduğu ve eksik inceleme ile hüküm kurulmasının doğru olmadığı gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Temyiz incelemesinden sonra davacı erkek 16.05.2019 tarihinde ölmüş, mirasçısı davaya dahil edilerek mahkemece, evlilik birliği ölümle sona erdiğinden boşanma konusunda karar verilmesine yer olmadığına, boşanma davasında davalının ağır kusurlu olduğunun kabulüne, müteveffa davacının mirasçısı olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Mahkemece Türk Medeni Kanunu'nun 181/2 maddesi gereğince sağ kalan eşin boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olup olmadığına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken "Davalının ağır kusurlu olduğunun kabulüne, müteveffa davacının mirasçısı olmadığının tespitine" şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiştir. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m.438/7).