Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2020/2145 K.2020/2951

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından, reddedilen kendi boşanma davaları, kusur belirlemesi, velayet düzenlemesi, kadın yararına hükmedilen tazminatlar ile reddedilen kendi tazminat talepleri ve kadının ziynet alacağı davasının kabul edilen kısmı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı erkeğin ziynet alacağı davasına yönelik temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

Ziynet alacağının miktarı 42.609,75 TL olup, karar tarihindeki kesinlik sınırı 58.800 TL'yi aşmadığından Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362\l-a maddesi gereğince temyiz sınırının altında kaldığı için kesindir. Açıklanan nedenle, davacı-karşı davalı erkeğin ziynet alacağına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı erkeğin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Davacı-karşı davalı erkek dava dilekçesi ile maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Mahkemece davacı-karşı davalı erkeğin tazminat (TMK m. 174/1-2) talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulmaması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.