KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2020/2172 E., 2020/3111 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Haziran 2020
- Mahkemesi
- Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi
- Dava türü
- Boşanma-Tasarruf Yetkisinin Sınırlandırılması
Karar Metni
289 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
Hukuk Muhakemeleri Kanununun 344. maddesinde. "İstinaf dilekçesi verilirken, istinaf kanun yoluna başvuru için gerekli harçlar ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderler ödenir. Bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi hâlde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususu başvurana yazılı olarak bildirilir.
Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verir. Bu karara karsı istinaf yoluna başvurulması hâlinde, 346 ncı maddenin ikinci fıkrası hükmü kıyas yoluyla uygulanır." hükmü yer almıştır. Yine, Hukuk muhakemeleri kanununun "Kıyas yoluyla uygulanacak hükümler" başlıklı 366. maddesinde kanunun 344. maddesinin temyiz başvurularında da kıyas yoluyla uygulanacağı düzenlenmiştir.
Somut olayda, davalı erkek bölge adliye mahkemesi kararını süresi içinde temyiz etmiş ancak davalıya yatırılmamış olan temyiz karar harcı ve temyiz gider avansı için usulüne uygun muhtıra tebliğ edilerek bir haftalık kesin süre verilmiş; muhtırada belirtilen süre içinde harç ve gider avansının yatırılmaması halinde temyiz isteminden vazgeçmiş sayılacağına karar verileceği ihtar edilmiştir.
Muhtıra, davalı vekiline 04.02.2020 tarihinde tebliğ edilmiş ancak temyiz karar harcı ve gider avansı 20.02.2020 tarihinde yatırılmıştır. Muhtıra tebliğine rağmen harç ve gider avansının süresi içinde yatırılmadığı anlaşılmaktadır.
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2020/2172, K. 2020/3111, 17 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama