KÜNYE
2. Hukuk Dairesi 2020/2374 E., 2020/3586 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Temmuz 2020
- Mahkemesi
- Aile Mahkemesi
- Dava türü
- Karşılıklı Boşanma
Karar Metni
362 kelime·2 dk okuma
Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, iştirak nafakası ve tazminatların miktarları, tazminatlara hükmedilen faizin başlangıç tarihi ile iştirak nafakasının başlangıç tarihi yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise davacı-karşı davalı kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı erkeğin tüm, davacı-karşı davalı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.
2-Boşanmanm eki niteliğindeki maddi ve manevi (TMK m. 174/1-2) tazminatlar “Boşanma hükmünün kesinleşmesi” ile muaccel (ödenir) hale gelir. Faize de bu tarihten itibaren hükmedilmesi gerekirken, “Tazminat kararının kesinleşmesinden sonra başlamak üzere” maddi ve manevi tazminatlara faiz yürütülmesi usul ve yasaya aykırı ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir
3-Dairemizin 10.04.2019 tarih 2019/283 Esas 2019/4472 Karar sayılı ilamında tarafların boşanma hükmünü temyiz etmeyerek kesinleştirdiği anlaşılmaktadır. Böylece boşanma hükmü daha önce kesinleşmesine rağmen mahkemece ortak çocuk Zeynep Berra Hatun yararına hükmedilen tedbir nafakasının 07.11.2019 tarihinden itibaren iştirak nafakası olarak devamına karar verilmesi hatalı olsa da; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.
01.07.2020 (Çrş.)
Yargıtay 2. Hukuk Dairesi, E. 2020/2374, K. 2020/3586, 1 Temmuz 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama