Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2020/2397 K.2020/5864

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; kısmen onanmasına-kısmen bozulmasına dair Dairemizin 15.10.2018 gün ve 2016/24886-2018/10948 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

Davacı erkeğin açmış olduğu boşanma davası sonucunda davacı erkeğin sıklıkla alkol alarak eşine şiddet uyguladığı bir başka kadınla birlikte olduğu belirtilerek davacı erkek tam kusurlu bulunmak suretiyle tarafların boşanmalarına karar verilmiş, yerel mahkemece verilen bu karar davalı kadın tarafından davanın reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle temyiz edilmiştir.

Yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairemizce kadının eşine aşağılayıcı davranışlarda bulunduğu, az da olsa kusurlu olduğu belirtilerek kadın yararına hükmolunan maddi tazminat ve yoksulluk nafakasının çok olduğundan bahisle bozulmasına, sair yönlerin ise onanmasına karar verilmiş, davalı kadın tarafından karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

Davacı erkek, daha önce Kuşadası 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/427 esas sayılı dosyasında 02.11.2012 tarihinde açtığı boşanma davasından 12.04.2013 tarihinde feragat etmiştir. Davacı erkeğin tanıklarının anlatımında yer alan olayların erkeğin açtığı ve feragatle sonuçlanan dava tarihinden önceki döneme ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı erkek feragatle kadından kaynaklanan ve mahkemece kadına kusur olarak yüklenen önceki olayları affetmiş veya en azından hoşgörü ile karşılamıştır. Affedilen veya hoşgörü ile karşılanan olaylar taraflara kusur olarak yüklenemez. Davalı kadının bu davanın açıldığı tarihten sonra başkaca kusurlu davranışı ispatlanamamıştır.

Türk Medeni Kanununun l66. maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır.

Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanunu'nun l66. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz.

Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır. (TMK m. 166/2) Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir.

Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ne var ki bu husus ilk inceleme sırasında gözden kaçırıldığından davalı kadının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 15.10.2018 tarih, 2016/24886 esas-2018/10948 karar sayılı kısmen onama-kısmen bozma ilamının kaldırılmasına, ve hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.