Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2020/3214 K.2020/5462

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi ve tazminat taleplerinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı-davacı erkek tarafından açılan boşanma istemli dava ile davacı-davalı kadının açtığı birleşen tedbir nafakası istemli davaların yapılan yargılaması sonucunda mahkemece; erkeğin tam kusurlu olduğundan bahisle boşanma davasının reddine ve kadın yararına tedbir nafakasına hükmedilmiş olup, erkek tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, bölge adliye mahkemesince tarafların eşit kusurlu olduğundan bahisle erkeğin davasının kabulüne, çocuklar ve kadın için nafaka ödenmesine ve tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı-davalı kadın tarafından yukarıda gösterildiği şekilde temyiz edilmiştir.

Her ne kadar, bölge adliye mahkemesince tarafların sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı gerekçesi ile eşit kusur belirlemesi yapılmış ise de, davacı ve davalı tanıklarının beyanlarından ve dosya kapsamından kadının sadakatsizliğine ilişkin vakıanın 2013 yılında gerçekleştiği, bu olaydan sonra tarafların 2017 yılına kadar bir arada yaşamaya devam ettiğinin anlaşıldığı, bu nedenle erkeğin kadına kusur olarak atfedilen vakıayı affettiği en azından hoşgörü ile karşıladığının kabulü gerektiği ve kadına kusur olarak yüklenemeyeceği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında, kadının boşanmayı gerektiren kusurlu bir davranışı kanıtlanamadığından davalı-karşı davacı erkeğin boşanma davasının reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.