Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2020/40 K.2020/3237

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, yoksulluk nafakası, maddi tazminat ve vekalet ücreti yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise velayet, kişisel ilişki, nafaka ve manevi tazminat yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 23/06/2020 günü duruşmalı temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Av. ... ve karşı taraf temyiz eden davalı-karşı davacı ... vekili Av. ... geldiler.

Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflarca evlilik birliğinin sarsılması nedenine dayalı olarak karşılıklı boşanma davası açılmış, ilk derece mahkemesince boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkek eşin "Sık sık uzun iş seyahatlerine çıkmasına, davalı ve müşterek konutla hiç bir şekilde ilgilenmediği, evin giderleri için yeteri kadar para bırakmadığı, başka bir kadınla ilişkisi olduğuna dair söylentiye neden olacak şekilde müşterek konuttan ayrı kaldığı" şeklinde gerçekleşen davranışları ile tam kusurlu olduğu, kadın eşin ise kusursuz olduğu kabul

edilerek; erkeğin davasının reddine, kadının davasının kabulü ile boşanma ve ferilerine ilişkin hüküm kurulmuştur.

İlk derece mahkemesinin bu kararı taraflarca istinaf edilmiş ve bölge adliye mahkemesince yapılan yargılamada; ilk derece mahkemesinin erkek eşe yüklediği "başka bir kadınla ilişkisi olduğuna dair söylentiye neden olacak şekilde müşterek konuttan ayrı kaldığı" iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle, bu kusurlu davranışın erkekten çıkarılmasına, erkeğin yine de tam kusurlu sayılmasına ancak erkeğin ispatlanan kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olmaması ve bu nedenle kadın yararına manevi tazminata hükmedilemeyeceği gerekçesiyle, kadın eşin manevi tazminat talebinin reddine karar vermiştir.

Dosyaya yansıyan olaylar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, boşanmaya sebep olan olaylarda; erkek eşin bölge adliye mahkemesince belirlenen ve gerçekleşen kusurlu davranışlarının yanında ayrıca güven sarsıcı davranışlar sergilediği anlaşılmaktadır. Bu kusurlu davranışlar aynı zamanda kadının kişilik haklarına saldırı teşkil eder niteliktedir.

Hal böyle iken, hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak kadının manevi tazminat isteğinin reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.