Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2020/660 K.2020/1913

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından her iki dava yönünden, davalı-davacı erkek tarafından ise; kadının davası, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen tazminatlar, reddedilen manevi tazminat, velayet ve iştirak nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-davalı kadının açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davası ile davalı-davacı erkeğin açtığı Türk Medeni Kanunu'nun m.l66/4'te düzenlenen hukuki nedene dayalı boşanma davasının yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince kadının davasının reddine, erkeğin davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ve ortak çocuğun velayeti anneye verilerek çocuk yararına iştirak nafakasına hükmedilmiştir.

Hükme karşı davacı-davalı kadın tarafından her iki dava yönünden, davalı-davacı erkek tarafından manevi tazminat talebi hakkında hüküm kurulmaması, tedbir nafakası, iştirak nafakası miktarı, velayet ve ziynet alacağı yönünden istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesince kadının kendi davası, kusur belirlemesi ve tazminatlara yönelik istinaf başvurusu kabul edilerek kadının davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, kadın yararına tazminatlara hükmedilmiş ve erkeğin manevi tazminat talebi reddedilmiştir.

Bölge adliye mahkemesi kararında, erkeğin davasında boşanma hükmü kurulduğundan bahisle, kadının davasında boşanma hükmü kurulmasına yönelik talep hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği belirtilmiştir. İlk derece mahkemesi hükmüne kadın tarafından her iki dava yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bölge adliye mahkemesi kararının "istinaf sebepleri" başlıklı bölümünde de, istinaf talebine uygun bir istinaf sınırlaması yapılarak, kadının her iki dava yönünden istinaf kanun yoluna başvurduğu belirtilmiştir.

Davacı-davalı kadın tarafından erkeğin kabul edilen davası yönünden de istinaf kanun yoluna başvurulmuş olmasına ve erkeğin davasında verilmiş olan boşanma hükmünün kesinleşmemiş olmasına karşın; erkeğin boşanma davasında hüküm kurulmuş olduğundan bahisle; kadının kendi davası hakkında boşanma hükmü kurulmasına yönelik istinaf talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş ve kararın bozulmasını gerektirmiştir.