Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2020/6902 K.2021/2415

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın tarafından evlilik birliğinin sarsılması nedenine dayalı olarak boşanma davası ikame edilmiş, ilk derece mahkemesince boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin ağır kusurlu olduğu kabul edilerek, kadının boşanma davası kabul edilerek tarafların boşanmalarına ve fer'ilerine ilişkin hüküm kurulmuş, ilk derece mahkemesinin bu kararı; davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen nafakalar ve tazminatlara yönelik istinaf edilmiştir.

İstinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesi tarafından; kusur yönünden istinaf talebinin kabulü ile kusurun düzeltilmesine tarafların eşit kusurlu olduğuna, kadının maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine, erkeğin sair istinaf taleplerinin ise reddine karar verilmiştir. İş bu karar davacı kadın yukarıda belirtilen sebeplerle temyiz edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen, tarafların kusurlu davranışları yanında erkeğin, annesinin eşine hakaretine ve evliliğe ağır şekilde müdahalesine sessiz kaldığı anlaşılmaktadır. Bu hale göre; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davalı erkeğin daha ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus gözetilmeden yanılgılı değerlendirme sonucu tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

2-Yukarıda 1. bentte açıklandığı üzere; evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların, kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği ve boşanma sonucu bu eşin, en azından diğerinin maddi desteğini yitirdiği anlaşılmıştır. O halde mahkemece, tarafların, sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK m. 4, TBK m. 50. 51) dikkate alınarak kadın yararına uygun miktarda maddi (TMK 174/1) ve manevi (TMK 174/2) tazminata hükmedilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.