Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/10673 K.2022/2021

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından manevî tazminatın miktarı yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, davacı-karşı davalı erkek lehine hükmedilen tazminatlar, tazminat ve nafaka taleplerinin reddi ile vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-karşı davalı erkeğin dava dilekçesinde maddî tazminat talebini, “kendisine ait şirketini kapatıp başka bir şehre taşımak durumunda kalacağını, şirketin kapatılması durumunda maliye ve diğer kurumlara yasal zorunluluktan dolayı ödemelerinin olacağını, yine üçüncü kişilere olan borçlarını da ödemek durumunda kalacağını, bu sebeplerle şirketi üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle ortaya çıkacak maddî zararının tazmini” olarak açıklamış olup, bu talep Türk Medeni Kanunu’nun 174/1. maddesi kapsamındaki boşanmanın fer’i niteliğindeki maddî tazminat talebi değildir.

Bu talep ayrıca nispî harca tabidir. Mahkemece davacı-karşı davalıya dava dilekçesinde yer alan bu istekleri ile ilgili olarak nispî harcın tamamlanması için süre verilmesi (Harçlar Kanunun md.30-32) ve harç eksikliği tamamlandıktan görev hususu da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.