Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/1295 K.2021/3152

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından erkeğin boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatların reddi, nafakaların miktarı, velâyet ve kişisel ilişki yönünden; davalı-davacı erkek tarafından ise kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi ve kadın lehine hükmedilen nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflarca evlilik birliğinin sarsılması nedenine dayalı olarak karşılıklı boşanma davaları ikame edilmiş, ilk derece mahkemesince boşanmaya sebebiyet veren olaylarda, kadının evlilik birliği süresince sürekli olarak evi terkettiği, erkeğin annesi ve ev halkına kötü söz ve davranışlarda bulunduğu, ailece huzursuzluk çıkararak kayınbabasının hastalığından ilerlemesine sebep olduğu ve çocuğu hasta olduğu halde evi terketerek çocuğunu eşi ve kayınları tarafından bakılmak zorunda bırakıldığı,

erkeğin ise kadının dayısının hanımına karşı ona ilgi duyduğunu belirterek eşine karşı sadakatsiz davrandığı bu hale göre kadının ağır kusurlu olduğu kabul edilerek; her iki tarafın davasının kabulü ile boşanmaya ve ferilerine ilişkin hüküm kurulmuştur.

İlk derece mahkemesinin bu kararına karşı davalı-karşı davacı erkek tarafından kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, davacı-davalı kadın tarafından ise erkeğin davasının kabulü, kusur ve ferilere yönelik istinaf kanun yoluna başvurulmuş, istinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesince, kadının sürekli eşini ve çocuğunu terk edip gittiği, erkeğe ve ailesine hakaret ettiği, aralarında huzursuzluk çıkardığı, çocuk hastalandığında yanında bulunmadığı, erkeğin de eşinin dayısının hanımını arayarak, güzel olduğunu ve ondan hoşlandığını söyleyerek güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, davacı kadının diğer kusurlarının ispatlanamadığı,

meydana gelen olaylarda ve ayrılmalarında tarafların eşit kusurlu oldukları gerekçesiyle kusurun düzeltilmesine karar verilerek kadın lehine yoksulluk nafakasına hükmolunmuş, tarafların diğer istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı taraflarca yukarıda belirtilen sebeplerle temyiz yoluna başvurulmuştur.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, erkek tarafından fiili ayrılık sonrası kadının kullandığı ve kadının babasının kullandığı telefona gönderilen mesajlarda, erkeğin eşinden af dilediği, ayrılmak istemediğini ,eşini sevdiğini, milyonlarca kez özür dilediğini söylediği, bu mesajların erkeğin kullandığı telefondan erkek tarafından gönderildiğinin inkar edilmediği, bu hale göre erkeğin kadına bölge adliye mahkemesince yüklenen eylemleri affettiği veya en azından hoş gördüğü anlaşılmakta olup kadına bu eylemler kusur olarak yüklenemez.

Yine erkeğe Bölge adliye mahkemesi tarafından yüklenen güven sarsıcı davranış vakasından sonrada tarafların barışıp yeniden bir araya geldikleri, erkeğin bu eyleminin kadın tarafından affedildiği veya en azından hoş görüldüğü anlaşılmaktadır. Bu hale göre erkeğe bu eylem kusur olarak yüklenemez.

Ayrıca erkeğe isnat edilen yeniden bir araya gelindikten sonra da başka kadınla mesajlaşmak suretiyle güven sarsıcı davranışta bulunduğu vakası ispat edilememiş ise de toplanan delillerden erkeğin bağımsız konut temin etmediği anlaşılmaktadır. Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davalı-davacı erkeğin tutum ve davranışlarından kaynaklanmıştır.

Bu durumda açıklanan nedenle davalı-davacı erkeğin boşanma davanın reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek erkeğin boşanma davasının da kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.