Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/1916 K.2021/2906

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından maddi tazminat hükmü, manevi tazminat ile nafaka miktarı yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi ve aleyhine hükmedilen manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı erkeğin tüm; davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesinin 11.04.2017 tarihli ve 2015/2207 esas, 2017/619 karar sayılı kararına karşı taraflar sadece boşanmanın ferileri yönünden temyize başvurmuş, bir başka deyişle boşanma yönünden temyize başvurulmamış ve Dairemizin 2018/163 esas, 2018/12424 karar sayılı bozma ilamında tarafların temyiz talepleri doğrultusunda temyiz sınırlaması yapılmıştır. Boşanma hükmünün, taraflarca temyize başvurulmamak suretiyle, kesinleşmiş olduğu dikkate alınmaksızın, yazılı şekilde hüküm tesisi ile yeniden boşanma hükmü kurulması doğru bulunmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 51. maddesi hükümleri dikkate alınarak daha uygun miktarda manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.