Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/2042 K.2021/3048

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından her iki dava yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi ve manevi tazminat talebinin reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı karşılıklı boşanma davasında ilk derece mahkemesince; erkeğin abonelikleri kapatarak birlikte yaşamaktan kaçındığı bu şekilde ekonomik şiddet uyguladığı, boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına, davalı-karşı davacı kadın yararına 8.000 TL maddi, 10.000 TL manevi tazminata, yoksulluk nafakası talebinin reddine ilişkin karara karşı davacı-karşı davalı erkek tarafından her iki dava yönünden istinaf talebinde bulunmuş olup, davalı-karşı davacı kadın istinaf talebinde bulunmamıştır.

İstinaf incelemesi yapan bölge adliye mahkemesince “Mahkemece yüklenen kusurun sabit olduğu ancak manevi tazminat koşullarının oluşmadığı” gerekçesiyle davalı-karşı davacı kadının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

O halde ilk derece mahkemesince yapılan kusur belirlemesine karşı davalı-karşı davacı kadın tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmadığından davalı-karşı davacı kadının kusur belirlemesine yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin tüm, davalı-karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yersizdir.

b-Türk Medeni Kanunu’nun 174/2. maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür.

Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davalı-karşı davacı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, mahkemece davacı-karşı davalı erkeğe yüklenen kusurlu davranışların davalı-karşı davacı kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK m. 4, TBK m. 50, 51) dikkate alınarak davalı-karşı davacı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.