Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/2577 K.2021/4008

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kendi davası hakkında verilen karar ile kadının davasının kabulü, yetki itirazı, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ile velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı erkeğin yetki itirazı yönünden temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

6100 sayılı HMK'nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemelerinin temyiz olunamayan kararları düzenlenmiş, aynı maddenin 1/c bendinde de “Yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar ile merci tayinine ilişkin kararların” temyiz edilemeyen kararlardan olduğu yazılmıştır. Bu itibarla davalı kadın tarafından temyiz isteminde bulunulan bölge adliye mahkemesi kararı 6100 sayılı HMK'nın 362/1-c bendine göre kesin nitelikte olduğundan, davalı erkeğin temyiz dilekçesinin yetki itirazı yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davalı erkeğin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre aşağıdaki bentler dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b) Mahkemece yapılan ekonomik ve sosyal durum araştırmasında davacı kadının aşçı olarak çalıştığı davalı erkeğin de şoför olarak çalıştığı ve asgari ücretli çalıştığı başkaca bir gelirinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacı kadın ve davalı erkeğin gelirleri denk düzeydedir. Türk Medeni Kanunu'nun 175. madde koşullarının kadın yararına gerçekleştiğinden söz edilemez. Davacı kadın yararına yoksulluk nafakasına (TMK m. 175) hükmedilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.