Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/2938 K.2021/4736

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından manevi tazminatın reddi, çocuk lehine hükmedilen nafakaların ve maddi tazminatın miktarı yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, tedbir nafakasının miktarı ve maddi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesince, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tarafların eşit kusurlu olduğu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş, hüküm davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ve nafakaların miktarı yönünden istinaf edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince, davacı kadının istinaf isteminin kabulü ile erkeğin ağır kusurlu olduğu kabul edilerek kadın lehine maddi tazminata hükmedilmiştir.

Yapılan incelemede davacı kadının davalı erkeği sürekli evden kovmakla tehdit etme vakıasına erkek tarafından dayanılmamıştır. Davacı kadının eşi ile iletişimi koparma vakıası ise ispatlanamamıştır. Buna göre; ilk derece mahkemesince kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. O halde, davalı erkeğin ağır kusurlu olduğunun kabul edilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda taraflar eşit kusurludur. Boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu eş yararına maddi tazminata karar verilemez. Kadın yararına Türk Medeni Kanunu'nun 174/1. maddesi koşulları oluşmamıştır. O halde, davacı kadının maddi tazminat isteğinin reddine karar vermek gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.