Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/7597 K.2021/8687

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından kabul edilen davanın tamamı ve lehine hükmedilen tedbir nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek tarafından Türk Medeni Kanunu'nun 166/1 maddesine dayalı olarak açılan boşanma davasının ilk derece mahkemesince yapılan yargılaması sonucunda boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeği terk eden ve evlilik birliği içerisinde erkeği yalnız bırakan davalı kadının tam kusurlu olduğu belirtilerek açılan davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş, hüküm davalı kadın tarafından kabul edilen davanın tamamını ve tedbir nafakasının miktarı yönünden istinaf edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, davalı kadının tedbir nafakasına yönelik istinaf talebinin kabulü ile dava tarihinden itibaren kararın kesinleşmesine kadar davalı kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmiş, davalı kadının sair istinaf istemlerinin ise esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı kadının Kahramanmaraş'ta bulunan müşterek konutu terk ederek Ankara'ya gittiği, tarafların o tarihten beri fiilen ayrı yaşadıkları sabit ise de davacı erkeğin terk (TMK m.164) hukuksal nedenine dayalı olarak açılmış bir davası bulunmadığından bu vakıa davalı kadına kusur olarak yüklenemez.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için; evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olduğunun ve sonuçta davalının az da olsa kusurlu bir davranışının usulünce kanıtlanması gerekir. Hüküm davacı erkek tarafından istinaf ve temyiz de edilmediğinden davalı kadına başka bir kusur atfı da mümkün değildir.

O halde, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulü doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.