Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/8121 K.2022/3734

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: Dava, mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, tarafların İsveç ülkesinde beyanla evli gibi muamele gördükleri ve boşandıkları, fakat Türkiye’de 2001 yılındaki evlenmelerinin evlilik tarihi olarak dikkate alınması gerektiği, dava konusu taşınmazın 1992 yılında evlilik öncesi alındığından davalının kişisel malı olduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, davacının istinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince de başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Ancak, dosya kapsamında mahkemece istinabe yoluyla İsveç’e yazılan müzekkereye cevaben gelen belgelerde, tarafların 29.08.1984 yılında evlendikleri, 27.03.2001 tarihinde İsveç’te boşandıklarının bildirildiği, tarafların Türkiye’de 09.10.2001 tarihinde yeniden evlendikleri 31.08.2006 tarihinde açılan boşanma davasının 13.09.2011 tarihinde kesinleşmesiyle boşandıkları anlaşılmaktadır.

MÖHUK 13. maddesinin 2. fıkrası "Evliliğin şekline yapıldığı ülke hukuku uygulanır" hükmüne havidir. Buna göre, yabancı ülkede evli olarak kabul edilen tarafların bu evliliğinin Türkiye’deki resmi kurumlara bildirilmemesi evlenmenin geçersiz olduğu sonucunu doğurmayacağından tarafların 1984 yılında evlendikleri kabul edilerek gösterdikleri deliller toplandıktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.