Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/8474 K.2021/7724

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın tarafından açılan iştirak nafakası davasının yapılan yargılaması sonucunda mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verildiği, kararın davacı vekiline 7.4.2014 tarihinde, davalı vekiline de 14.4.2014 tarihinde usule uygun şekilde tebliğ edildiği ve taraflarca süresinde temyiz talebinde bulunulmadığı görülmüştür. Mahkemece taraflara kararın ikinci kez tebliğe çıkarılması üzerine davalı vekili tarafından 2.6.2021 tarihinde temyiz talebinde bulunulmuştur.

İlk yapılan karar tebliğleri usule uygun ve geçerli olup mahkemece gerekçeli kararın ikinci kez tebliğe çıkarılması sonuç doğurmayacaktır. Sonuç olarak davalı tarafa 14.4.2014 tarihinde gerekçeli karar tebliğ edilmiş, fakat söz konusu karar yasada öngörülen (HUMK m. 432) on beş günlük süre geçtikten sonra davalı tarafça 2.6.2021 tarihinde temyiz edilmiştir.

Kuşkusuz Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 2494 Sayılı Kanunla değiştirilen 432 nci maddesine göre, temyiz kanuni süre geçtikten sonra yapılır ise, temyiz isteminin reddine karar verme yetkisi hükmü veren mahkemeye aittir.

Ne var ki Aile mahkemelerince verilen kararların yasal süre geçtikten sonra temyiz edilmesi veya temyiz kabiliyetinin bulunmaması halinde dosyanın yerel mahkemece temyiz isteminin reddine karar verilmeden, Yargıtay'a gönderilmesi durumunda, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 2494 Sayılı Kanun ile değişik 432/4 üncü maddesine göre, bu konuda bir karar verilmek üzere, dosya mahalline geri çevrilmeden doğrudan doğruya Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceği Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunca (1.6.1990 gün ve 1989/3 Esas, 1990/4 Karar sayı ile) karara bağlanmıştır. Açıklanan sebeplerle davalının temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.