Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2021/8975 K.2021/8850

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından maddî tazminat ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden; davalı erkek tarafından maddî tazminatın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davalı erkeğin tüm, davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesince bozmadan önce kurulan hükümde, davacı kadın yararına 60.000 TL. maddî tazminata hükmedilmiştir. Hükme karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulmuş, bölge adliye mahkemesince kadının maddî tazminat yönünden istinaf talebi reddedilmiş, bölge adliye mahkemesi kararının taraflarca temyizi üzerine, Dairemizin 07.04.2021 tarih, 2021/209 Esas ve 2021/2792 Karar sayılı ilamı ile kadın yararına hükmolunan maddî tazminatın miktarı az bulunarak bozulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince bozma ilamına uyularak, davacı kadın yararına 80.000 TL maddî tazminata hükmedilmiştir. Yeniden kurulan hüküm bozma ilamında belirtilen ilkelere, bozmanın amacına uygun olmayıp davacı kadın yararına hükmedilen maddî tazminat azdır.

Türk Medeni Kanunu’nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Türk Borçlar Kanunu’nun 50 ve 51. maddesi nazara alınarak daha uygun miktarda maddî tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.