Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/10163 K.2023/774

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun ( 4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince davanın kabulüne ve tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, erkeğin hükümlü olduğu ve davalıya vasi atanması beklenerek vasiye tebligat yapılarak davaya devam olunması gerektiğinden bahisle, erkeğin istinaf itirazının usulden kabulüne karar verilerek, İlk Derece Mahkemesinin kaldırılmasına, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine.

İlk Derece Mahkemesi yeniden yapılan yargılamada, 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince davanın kabulüne ve tarafların boşanmasına karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vasisi tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davacı kadının dava dilekçesinde herhangi bir delile dayanmadığı halde, Mahkemece davacı kadının tanıkları dinlenerek davalı erkeğe kusur yüklenilerek davanın kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğundan bahisle hüküm tüm yönleriyle kaldırılmış ve esas hakkında yeniden hüküm kurularak davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili Av. Çağlar Karaca'ya 13.09.2022 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davacı kadın vekili Av. Çağlar Karaca 26.09.2022 tarihli dilekçesi ile, davacının talimatı ile vekillikten çekildiğini, çekilme dilekçesinin asile tebliği ile UYAP kaydının silinmesini ve bundan sonra yapılacak tüm tebligatların davacı asile yapılmasını talep etmiştir.

27.09.2022 tarihinde davacı vekili olarak Av. Hüsniye Kıvrak'a ait vekaletname sureti harçlandırılarak dosyaya UYAP üzerinden sunulmuştur.

28.09.2022 tarihinde davacı kadın vekili Hüsniye Kıvrak, istinaf kararına karşı temyiz dilekçesi vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 03.10.2022 tarihli ek karar ile; temyiz yoluna başvurulan kararın Bölge Adliye Mahkemesince taraflara tebliğe çıkartıldığını ve davacı vekili Av.Çağlar Karaca'ya 13.09.2022 tarihinde e-tebligat yolu ile tebliğ edildiğini, temyiz süresinin 27.09.2022 günü çalışma saati sonunda bittiğini, davacı vekili Av.... tarafından yasal temyiz süresinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 361 inci maddesinde belirtilen yasal temyiz süresi geçtikten sonra, 28.09.2022 tarihinde temyiz yoluna başvurulduğunu, süresi içinde yapılmayan temyiz başvurusunun reddine karar vermek gerektiğini belirterek,

davacı vekilinin temyiz talebinin 6100 sayılı Kanun'un 366 ncı maddesi birinci fıkrası yollamasıyla ve 346 ncı maddesi ve birinci fıkrası gereğince süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, davacı kadının temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 03.10.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davacı vekiline 13.09.2022 tarihinde tebliğ edilmiş; temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 28.09.2022 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.