Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/1270 K.2022/2426

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından kusur belirlemesi ve aleyhine hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk derece mahkemesince; tarafların eşit kusurlu olduklarından bahisle; tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir. Hükme karşı kadın kusur belirlemesi ve reddedilen tazminatlar yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuş ve bölge adliye mahkemesince erkeğin tam kusurlu olduğuna ve kadın lehine tazminatlara hükmedilmiştir.

Taraflar arasındaki eylemli ayrılık sebebine dayanan işbu yargılamaya konu davaya dayanak ilk boşanma davasında, erkek eşin tam kusurlu olduğuna hükmedilmesi ve aradan geçen süreçte kadının kusurlu bir davranışının ispat edilememesi nedeniyle, bölge adliye mahkemesinin erkek eşin tam kusurlu olduğuna hükmetmesi yerinde olmuştur.

Ne varki, ilk derece mahkemesi kararının “hüküm sonucu” bölümünün 2. bendinin 2. paragrafındaki “tarafların eşit kusurlu olduklarına dair gerekçe”nin kaldırılmamış olması çelişki oluşturmuştur. HMK m. 297/2’ye göre; hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

İlk derece mahkemesi kararının hüküm sonucu bölümünde bölge adliye mahkemesinin kusur tespitine aykırı ve gerekçeye ait sözlerin tekrarı niteliğinde sözlerin bulunması doğru bulunmamıştır. Ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir ( HMK m. 370/2).