Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/1710 K.2022/3394

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafakaların ve tazminatların miktarı yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafakalar, tazminatlar, velâyet ve kişisel ilişki düzenlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının tüm, davalı-karşı davacı erkeğin ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların ortak çocuğu 23.12.2018 doğumlu Zeynep Vera fiili ayrılık döneminde dünyaya gelmiş, yargılama sırasında müşterek çocuğun henüz anne sütü alan bebek oluşu gözetilerek ilk derece mahkemesince tedbiren yatılı olmayacak şekilde baba ile kişisel ilişki tesis edilmiş, sonrasında davalı babanın kişisel ilişki sürelerine riayet etmemesi ve ortak çocuğun yaşının da küçük olması vb. sebeplerle hükümle de ortak çocuk ve baba arasında yatısız kişisel ilişki tesis edilmiştir.

Davalı-karşı davacı erkeğin bu yöne ilişkin istinafı bölge adliye mahkemesince de esastan reddedilmiştir. Kişisel ilişki düzenlemesinde çocuğun menfaatleri yanında analık ve babalık duygularının tatmini de esastır. Bu tatmin duygusu ile çocuğun yüksek yararı birlikte değerlendirilerek, çocuğun kişisel gelişimine en uygun düzenleme tercih edilmelidir.

Velâyeti davacı- karşı davalı anneye bırakılan ortak çocuk Zeynep Vera inceleme tarihi itibariyle üç yaşını doldurmuş olup, ortak çocukla baba arasında kurulan kişisel ilişki yetersiz kalmıştır.

Bu sebeple bölge adliye mahkemesince, davalı-karşı davacı erkeğin, kişisel ilişkinin süresine yönelik istinaf itirazına ilişkin verilen esastan ret kararı doğru olmayıp bozmayı gerektirir ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden ilk derece mahkemesi hükmünün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HMK m.370/2).