Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/1966 K.2022/2680

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, maddî tazminatın miktarı yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, maddî tazminat ve vekâlet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ait temyiz itirazlarının incelenmesi artık mümkün bulunmamasına göre, davalı erkeğin kusur belirlemesine yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların maddî tazminata yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a-Davalı erkeğin maddî tazminata yönelik temyiz itirazları yerinde olmadığından reddine karar vermek gerekmiştir.

b-Davacı kadının maddî tazminatın miktarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddî tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükümleri nazara alınarak, daha uygun miktarda maddî tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.