Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/5472 K.2022/7434

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından ve davacı-karşı davalı erkek tarafından katılma yoluyla maddi tazminat miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü: 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-karşı davalı erkeğin tüm temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflarca Türk Medeni Kanunu’nun 166/1 maddesi uyarınca karşılıklı olarak açılan boşanma davalarının yapılan incelemesi sonucunda, her iki davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davalı-karşı davacı kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve 2.000,00 TL yoksulluk nafakası ile 40.000,00 maddi tazminata hükmedilmiş, tarafların istinaf kanun yoluna başvurusu üzerine, bölge adliye mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesi kararının taraflarca temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 20.12.2021 tarihli ve 2021/6775 Esas, 2021/9746 Karar sayılı ilamı ile hüküm münhasıran davalı-karşı davacı kadın yararına hüküm altına alınan maddî tazminatın az olduğu gerekçesi ile bozulmuştur. İlk derece mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda bu kez davalı-karşı davacı kadın yararına 100.000,00 TL maddî tazminata hükmedilmiştir.

Yeniden kurulan hüküm bozma ilamında belirtilen ilkelere, bozmanın amacına uygun olmayıp, davalı-karşı davacı kadın yararına hükmedilen maddî tazminat azdır. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddî (TMK m. 174/1) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.