Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/7028 K.2022/9665

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi ve nafakaların miktarı yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise kadının davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının tüm, davalı-karşı davacı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece yapılan yargılamada davacı-karşı davalı kadının yoksulluğa düşeceği gerekçesiyle kadın lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmiş, erkeğin istinaf itirazı üzerine bölge adliye mahkemesince itirazın esastan reddine karar verilmiştir. Karar davalı erkek tarafından temyiz edilmiştir.

Her ne kadar mahkeme kararında tarafların ekonomik ve sosyal durumları gereği kadının yoksulluğa düştüğü gerekçesiyle hüküm verilmişse de; dosyanın tetkikinde, kadın hakkında 19.06.2020 tarihinde yapılan kolluk araştırmasıyla kadının işçi olarak aylık 2.500 TL ücretle çalıştığı tespit edilmiş, dosyada mevcut hizmet döküm belgesine göre de kadının 27.06.2020 tarihinde işten ayrıldığı anlaşılmıştır.

Dosyada mevcut bilgi ve beyanların tutarlı olmadığı gibi kadının sosyal ve ekonomik durumunu tespitte de yeterli olmadığı görülmektedir.

Bu durumda kadının sürekli gelir getiren bir işte çalışıp çalışmadığı, gelir elde ediyorsa bu gelirin kendisini yoksulluktan kurtarıp kurtarmayacağı, işten ayrılmış ise hangi tarihte işten ayrıldığı ve kendi rızası ile işten ayrılıp ayrılmadığı, kendi isteğiyle işten ayrılmış ise işten ayrılmasını haklı gösterecek bir mazeretinin bulunup bulunmadığı araştırılıp gerçekleşecek sonucu uyarınca yoksulluk nafakası (TMK m. 175) hakkında karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.