Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/7425 K.2022/9911

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından tazminatların miktarları yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, erkek lehine hükmedilen tazminatlar ile ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davalı-davacı kadının erkeğin ziynet alacağı davasının kabulü yönünden temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

İlk derece mahkemesince erkeğin ziynet alacağı davasının kabulüne ilişkin hüküm davalı-davacı kadın tarafından istinaf edilmediğinden kesinleşmekle davalı-davacı kadının ziynet alacağı davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

a)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b)Taraflarca karşılıklı olarak açılan evlilik birliğinin temelden sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davalarının yapılan yargılaması sonucunda “tarafların evlendikten sonra 15-20 ... kadar birlikte yaşadıkları, bu süre zarfında kadının erkekten uzak durmaya çalıştığı, taraflar arasında karı-... ilişkisi olmadığı,

kadının temizlik işleriyle uğraşmadığı ve yemek yapmadığı ve en sonunda da ziynet eşyalarını alarak Urfa’ya ailesinin yanına gittiği” gerekçesiyle tarafların evlilik birliğinin davalı-davacı kadının kusurlu hareketleri sebebiyle temelinden sarsıldığı kanaatine varılarak davacı-davalı erkeğin davasının kabulüne, davalı-davacı kadının davasının ise reddi ile tarafların boşanmalarına ve erkek yararına maddi ve manevi tazminata karar verilmiş, kararın kadın tarafından istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesince tazminatların miktarları yönünden kadının istinaf talebi kabul edilmiş, karar taraflarca temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, tarafların 15-20 günlük süre içinde fiilen birlikte yaşadıkları, bu süre içerisinde gerçekleştiği iddia edilen kusurlara yönelik tanık beyanlarının sebep ve saiki açıklanamayan duyum ve yoruma dayalı, davacı-davalı erkeği haklı çıkarmaya yönelik beyanlar olduğu, ortada terk hukuki sebebine dayalı açılmış bir davanın da bulunmadığı, kadının boşanmaya sebebiyet veren kusurlu bir davranışının ispatlanamadığı,

boşanma kararı vermek için davalının az da olsa kusurunun bulunması gerektiği, somut olayda davalı-davacı kadının kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla, boşanma davasının reddi gerekirken, kabulü doğru görülmemiştir. Ne var ki boşanma hükmü istinaf edilmeyerek kesinleştiğinden, bu husus bozma nedeni yapılmamış, yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

c)Yukarıda (2/b.) bentte açıklandığı üzere her iki tarafın da boşanmaya sebebiyet verecek derecede bir kusurunun varlığı dosya kapsamından kanıtlanamamıştır. O halde, kusursuz eş aleyhine maddî ve manevî tazminata hükmedilemez (TMK m. 174/1-2). Bu durumda davacı-davalı erkeğin maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilecek yerde yanılgılı kusur belirlemesi sonucu yazılı şekilde tazminatlara hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.