Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/929 K.2022/3181

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından erkeğin davasının kabulü ve kendi davasının reddi yönünden; davalı-davacı erkek tarafından ise velayet, tazminat miktarları, tedbir ve iştirak nafakası miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı-karşı davalı kadın evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine (HMK m.166/1) dayanarak boşanma davası açmış, davalı-karşı davacı erkek de aynı hukuki sebebe dayanarak karşı dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davacı-karşı davalı kadının tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davasının reddine; davalı-karşı davacı erkeğin boşanma davasının ise kabulüne karar verilmiştir. Taraflar ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmuş, bölge adliye mahkemesince tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Hüküm davacı-karşı davalı kadın ve davalı-karşı davacı erkek tarafından yukarıda gösterilen sebeplerle temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden davalı-karşı davacı erkeğin birlik görevlerinden kaçınmak amacıyla ortak konutu terkettiği, eşi ve çocuklarıyla yeterince ilgilenmediği anlaşılmıştır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı-karşı davalı kadın dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, kadının davasının da kabulüne karar verileceği yerde, yetersiz gerekçe ile davasının reddi doğru bulunmamıştır.