Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/9330 K.2022/10310

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihli ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı tarafça T.M.K’nun 166/1 ... maddesi gereğince açılan boşanma davasında lehine nafaka ve manevi tazminata hükmedilmesi yanında, ...'de bulunan ... satın alınmasında kendisinin de katkısı olduğunu, ödünç olarak davalıya birçok kez para verdiğini, ödemediği bir kredi borcunu ödediğini iddia ederek, maddi zararlarının karşılanması için 450.000 TL maddi tazminat tazminat ödenmesini dava ve talep etmiştir.

Mahkemece, 13.07.2020 tarihli celsede davacı vekilinin maddi tazminat talebinin TMK'nın 174/1 maddesi kapsamında mı yoksa Asliye Hukuk Mahkemesinde görülecek bir alacak davası olarak mı açıldığı hususunda beyanda bulunması yönünde davacı tarafa kesin süre verilmiştir. Davacı tarafın 01.11.2020 tarihli beyan dilekçesi sonrasında 09.11.2020 tarihli celsede, davacının maddi tazminata ilişkin talebinin tefrikine karar verilmiştir. Tefrik edilen eldeki dosyada yapılan yargılama neticesinde, iddiaların ispatlanamadığından bahisle mahkemece 01.02.2021 tarihinde davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemenin bu kararı davacı kadın vekilince istinaf edilmekle Bölge Adliye Mahkemesince, kesin süreye ilişkin ihtaratın usulüne uygun olmadığı gerekçesi ile kaldırılmıştır. Kaldırma kararı sonrasında ilk derece mahkemesince yeniden yapılan yargılamada, davacı kadına, açıklamada bulunmak üzere, yeniden usulüne uygun şekilde ihtarat yapılmıştır. Davacı kadın vekilince 29.10.2021 tarihli beyan dilekçesi verilmesine rağmen, davacının beyanlarının davayı aydınlatmadığı ve açıklamanın usulüne uygun şekilde yapılmadığı gerekçesi ile mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Bu ikinci karara karşı davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmakla yapılan istinaf incelemesi neticesinde; bölge adliye mahkemesinin 31.03.2022 tarihli kararı ile istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiş olup bu karar yukarıda gösterildiği şekilde davacı kadın tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden, bölge adliye mahkemesinin 06.06.2021 tarihli ilk kararında da belirtildiği üzere, davacı vekili 01.11.2021 tarihli dilekçesi ile tazminat talebinin nelerden ibaret olduğu ... ... belirtilir iken, dilekçede ayrıca eldeki davanın konusu olmayan ve boşanma davası ile birlikte görülen manevi tazminat ve nafaka alacağını da yinelemiştir. Olayları açıklamak taraflara, hukuki nitelendirme hakime aittir.

O halde mahkemece yapılması gereken iş, davacı vekilinin dilekçesinde miktar ve sebepleri ile açıkladığı, evlilik birliği içerisinde 10.600 TL bedel ile satın alınan ev için davacının verdiği 5.000 TL’nin, zaman içinde davalının borçları için verdiği 22.500 TL’nin, kredi borcu nedeniyle elden verdiği iddia edilen 5.000 TL’nin, 320,00 TL kredi taksitinin yanında davacı tarafından haciz korkusuyla ödendiği belirtilen 803,59 TL’nin yine davacının davalıya senet karşılığı ödünç olarak verdiğini belirttiği 6.000 TL’nin; bir kısmının katkı payı alacağı, bir kısmının ise borçlar kanunu hükümleri gereği alacak davası kapsamında kaldığı,

buna göre davacı tarafından talep edilen 450.000 TL tazminattan, bu miktarların çıkartılması sonucunda kalan kısmın ise T.M.K’nun 174/1 kapsamındaki maddi tazminat talebi olduğu ve bu talebin de hesaplanabilir bir nitelikte olduğu da dikkate alınarak, mahkemenin görevli olduğu yönlerden delillerin toplanıp sonucu uyarınca, görevine girmeyen kısımlar yönünden ise görevsizlik kararı verilerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.