Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/9778 K.2023/422

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; davalı erkeğin 25.04.2014'de evden ayrıldığını, kendine ayrı bir hayat kurduğunu, ilgi ve desteğini tamamen kestiğini, müvekkilinin eşi ve akrabaları tarafından baskıya maruz kaldığını, aşağılanıp küçük düşürüldüğünü, horlandığını, küfür ve hakaret edildiğini, davalının sessiz kaldığını, sorumluluklarından kaçındığını, müvekkilinin hastalığı ile ilgilenmediğini, iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, enflasyon oranında artırım kaydıyla özürlü çocuk ... ve müvekkili için 1.000,00'er TL tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakasına, 50.000,00'er TL maddî-manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; iddiaları kabul etmediklerini, müvekkilinin sobalı evden doğalgazlı eve geçme teklifinin davacının inatçı tutumu nedeniyle tartışma ile sonuçlandığını, taraflar arasındaki sorunun çözülemeyecek nitelikte olmadığını, müvekkilinin parkinson rahatsızlığı ve maddî sorunlar nedeni ile huzur evine başvurduğunu, barışma çabalarına olumsuz cevap verdiğini davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yetimhanede büyüyen kadının erkeğin ailesi tarafından ayrımcılığa maruz kaldığı, erkeğin sorumluluklarını yerine getirmediği, evin ihtiyaçlarını karşılamadığı, eşine psikolojik şiddet uyguladığı, boşanmaya neden olan olaylarda kadına yüklenebilecek bir kusur olmadığı, erkek ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına, ortak çocuk yararına aylık 500,00 TL iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 500,00 TL yoksulluk nafakası ile kadın yararına yasal faiziyle 15.000,00 TL maddî tazminata, kadının manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili, kusur belirlemesi, iştirak ve yoksulluk nafakası ile maddî tazminat miktarları, manevî tazminat talebinin reddi, nafakalara enflasyon oranında artış uygulanmaması yönlerinden istinaf kanun yoluna başvurmuş, davalının istinaf talebinin reddini istemiştir. 2.Davalı vekili; müvekkilinin barışma taleplerinin kabul edilmediğini, tazminatın haksız olduğunu, nafaka miktarının fahiş olduğunu belirterek davanın kabulü, kusur belirlemesi, kadın ve çocuk yararına takdir edilen nafaka ve kadın lehine hükmedilen maddî tazminat yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadın yaraına manevî tazminat koşullarının oluştuğu, maddî tazminat miktarının az olduğu, yoksulluk nafakasının enflasyon oranında artırım istemi hususunda olumlu-olumsuz hüküm tesis edilmemesinin doğru olmadığı, yoksulluk nafakasının ÜFE oranında artırılması gerektiği, kısıtlı ergin çocuk yararına iştirak nafakasına hükmedilmesi usûl ve yasaya aykırı olduğu, yardım nafakasına ilişkin bir davası da bulunmadığı gerekçesi ile nafakalar ve tazminatlar yönlerinden ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına,

500,00 TL yoksulluk nafakasının ÜFE oranında artırılmasına, kadın yararına 25.000,00 TL maddî ve 20.000,00 TL manevî tazminata, kısıtlı ergin çocuk lehine talep edilen iştirak nafakası talebinin reddine, tarafların diğer istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili, boşanma davasının kabul kararının yerinde olmadığını, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda davalı erkeğin kusurunun bulunmadığı, davacı kadının oturdukları eski ve sobalı evden taşınmak istememesi sebebiyle fiili ayrılığın başladığını, davalı erkeğin hastalığı dolayısıyla sobalı evde yaşamasının olanaksız olduğunu, maddî tazminat ile nafaka koşullarının oluşmadığını ve miktarlarının fahiş olduğunu, bu nedenlerle bölge adliye mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın tüm yönleriyle bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, davanın kabul koşullarının oluşup oluşmadığı, hangi tarafın kusurlu olduğu, maddî tazminat koşullarının oluşup oluşmadığı, miktarının çok olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ıncı maddesi, 174 üncü maddesi, 175 inci maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR