Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/9803 K.2023/426

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; davalı geçimsiz ve sinirli bir yapıya sahip olduğunu iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebi ile boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde; fiziki ve psikolojik şiddet uygulandığını, davacı ve ailesi tarafından takınılan tutum ve davranışlar nedeniyle davalının psikolojisinin bozulduğunu, davalının sonradan öğrendiğine göre davacının, davalı ile yurt dışına gitmek ve ekonomik olarak kendisini kurtarmak için evlendiğini savunarak davanın reddini istemiş, boşanmaya karar verilmesi halinde 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 27.02.2019 tarih ve 2015/784 Esas, 2019/151 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

B.Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili tüm yönleriyle istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 28.10.2020 tarih ve 2019/2612 Esas-2020/2559 Karar sayılı kararı ile davalı kadının vesayet altına alınmasının gerekip gerekmediğinin araştırılması gerektiği gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C-İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının geçimsiz, kırıcı, dökücü ve sinirli bir yapıya sahip olduğu, sinirlendiği zaman davacıya kötü davrandığı, davalıya hakaret edip aşağıladığı, davacı tarafından davalıya şiddet uygulandığına dair davalı tanıklarının görgüye dayanmayan beyanlarına itibar edilmesi olanağının da kalmadığı gerekçeleriyle davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin annesine verilmesine babası ile kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde davanın reddi gerektiği, kusur belirlemesinin hatalı olduğu, tazminat taleplerinin kabulü gerektiğini ileri sürerek istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile her ne kadar İlk Derece Mahkemesince taraflara yüklenen ve ispat edilen eylemler bakımından dinlenen tanık beyanları dikkate alınarak kadının tam kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de dosya kapsamı ve dinlenen tanıklar ... ve ...'nin beyanlarına göre davacı kocanın davalı kadına şiddet uyguladığı anlaşılmakla bu kusurlu davranışın kocaya yüklenmesi gerektiği bu durumda boşanmanın meydana gelmesindeki olaylarda eşine şiddet uygulayan kocanın ağır, geçimsiz, kırıcı, dökücü, sinirli bir yapıya sahip olan, sinirlendiğinde eşine kötü davranan,

eşine hakaret eden ve eşini aşağılayan kadının hafif kusurlu olduğu, hükmün kusura ilişkin gerekçesinin bu şekilde düzeltilmesi gerektiği, kadın yararına maddî-manevî tazminat koşullarının oluştuğu gerekçesi ile davalı kadın yararına 40.000,00 TL maddî, 40.000,00 TL manevî tazminata istinaf başvurusunun kusur belirlemesi ve maddî-manevî tazminat yönünden kabulüne, yeniden hüküm kurulmasına, hüküm gerekçesinin düzeltilmesine, diğer istinaf sebeplerinin kararın isabetli olduğundan bahisle esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek vekili, kadının Belçika'da tekrar evlendiğini, tekrar evlenen kadın yararına tazminata hükmedilmemesi gerektiğini, maddî tazminatın ise şu anda işsiz olan müvekkiline verilmesi gerektiğini, bölge adliye mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda hangi tarafın kusurlu olduğu, tazminat koşullarının oluşup oluşmadığı, hangi taraf yararına tazminat koşullarının oluştuğu, miktarının çok olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesi, 175 inci maddesi, 182 nci maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkek tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR