Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2022/9999 K.2023/8

Taraflar arasındaki çocukla kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek dava ve cevaba cevap dilekçesinde; davalı taraf ile Akseki Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi'nin 2020/36 Esas, 2020/44 Karar sayılı kararıyla boşandıklarını, yerel mahkeme tarafından ortak çocuğun velâyetinin anneye verildiğini, baba ile de her ayın 1 inci ve 3 üncü perşembe günleri 09.00-18.00 saatleri arası ve dini bayramların ilk günü 09.00-17.00 saatleri arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verildiğini, davacının boşanma sonrasında hayatını düzene sokup yeni bir ev kurduğunu, annesiyle kaldığı evde özel odası olmayan çocuğu için kendi evinde özel oda hazırladığını,

düzenini kurana kadar mahkeme tarafından belirlenen kişisel ilişki süresine muvafakatinin olduğunu ancak kurduğu düzen sonrasında kişisel ilişki süresinin artırılması gerektiğini ileri sürerek ortak çocuk ile yatılı olacak şekilde her ayın 1 inci ve 3 üncü Cumartesi günü ile Pazar günleri arasında, dini bayramların 1 inci gününden 2 inci günü akşamına kadar ve Temmuz ayının 1 inci günü ile 15 inci günleri arasında ortak çocuk ile kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap ve ikinci cevap dilekçesinde; davacı erkeğin, müşterek çocuğun dünyaya gelmesinden itibaren çocukla ilgilenmediğini, çocuğunun zorunlu ihtiyaçlarını dahi karşılamadığını, çocuğun zorunlu ihtiyaçları için kadın tarafından verilen parayı amacı dışında kullandığını, davacının amacının çocuğunu görmek değil tamamen kadını zor duruma düşürmeye çalışmak olduğunu, çocuğun doğumundan sonra en az iki ay çocuğunu görmeye gelmediğini, çocuğun sağlık kontrollerinde hiçbir zaman yanında olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile çocuğun baba ile sağlıklı ve güçlü ilişkiler geliştirmesinin çocuğun üstün yararına olacağı yönünde yapılan değerlendirme ile sosyal inceleme raporu doğrultusunda davacının davasının kabulü ile her ayın 1 ici ve 3 üncü haftasonları Cumartesi saat 10.00'dan Pazar 18'00'e kadar, eğitim-öğretim yılı Kasım ve Nisan yarıyıl ara tatillerinin her ikisinde de ilk Cumartesi günü saat 10.00'da başlayıp Pazartesi günü 18'00'e kadar, eğitim-öğretim yılı ara tatilinin ilk Cumartesi günü 10.00'da başlayıp Salı günü 18'00'e kadar,

eğitim-öğretim yılı yıl sonu tatilinin Temmuz ayında ilk Cumartesi günü 10.00'da başlayıp dördüncü Cumartesi günü 18:00'e kadar (21 gün), dini bayramların birinci günleri saat 10.00'dan ikinci günü 10.00'a kadar olmak üzere tarafların ortak çocukları Mehmet Özyılmaz ile velâyet kendisine verilmeyen davacı Baba ... arasında kişisel ilişki tesisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; yerel mahkeme tarafından taleple bağlılık ilkesinin ihlal edildiğini ve toplanan delillere göre davacı erkeğin davasının kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmek üzere kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kişisel ilişki düzenlenmesinin kamu düzenine ilişkin olduğu, re'sen araştırma ilkesinin geçerli olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğundan bahisle davalı kadın vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde; mahkemece davacının taleplerinin aşılarak hüküm tesis edildiği, ortak çocuğun psikolojisinin yatılı ve uzun süreli kurulan kişisel ilişki neticesinde olumsuz etkileneceği, tanık beyanlarına göre davacı erkeğin çocuğu ile maddî ve manevî olarak ilgilenmediğinin sabit olduğu, sosyal inceleme raporları arasında çelişki olduğu, müşterek çocuğun babasıyla görüşmeyi istemediği ve mahkemenin eksik inceleme yaparak çocuğun üstün yararını gözetmediğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık, davacı erkeğin iddiaları ve talepleri doğrultusunda kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesinin gerekip gerekmediği, davanın kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı, İlk Derece Mahkemesince hüküm kurulurken talebin aşılıp aşılmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 323 üncü maddesi, 324 üncü maddesi, Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'nn 3 üncü maddesi, Çocuk Hakları'nın kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi'nin 1 inci maddesi, 5395 sayılı Çocuk koruma Kanunu'nun 4 üncü maddesi'nin (b) bendi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 26 ncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesinin ikinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme 1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı kadın vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Her ne kadar İlk Derece Mahkemesi'nce eğitim ve öğretim yılının Kasım ve Nisan ayı ara tatilleri ile sömestr tatilinde ve her yıl yaz tatilinin Temmuz ayında 21 gün olacak şekilde baba ile ortak çocuk arasında kişisel ilişki kurulmuş ise de; davacı erkeğin dava ve cevaba cevap dilekçesiyle ara ve sömestr tatillerine ilişkin olarak kişisel ilişki kurulması talebinin olmadığı, yine davacı erkeğin dava ve cevaba cevap dilekçesiyle Temmuz ayında 14 gün süre ile kişisel ilişki kurulmasını talep ettiği anlaşılmıştır.

6100 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki düzenlemeye göre Hâkim tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olup, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre talep sonucunda daha azına karar verebilir. O halde, İlk Derece Mahkemesi'nce dava ve cevaba cevap dilekçesindeki talepler aşılmak suretiyle ara ve sömestr tatilleri ile Temmuz ayında fazladan 1 hafta olacak şekilde baba ile çocuk arasında kişisel ilişki kurulmuş olması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 1. Davalı kadın vekilinin davanın kabulüne ilişkin temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kişisel ilişki süresi yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı kadın vekilinin kişisel ilişkinin süresine yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin (B), (C) ve (D) alt bentlerinin karardan tamamen çıkartılarak yerine "Eğitim-öğretim yılı yıl sonu tatilinin Temmuz ayında ilk Cumartesi günü saat 10.00'dan üçüncü Cumartesi günü saat 18.00'e kadar (14 gün)" ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin harcın istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,