Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2023/141 K.2023/840

Taraflar arasındaki katkı payı alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 18.04.2022 tarihli ve 2021/8121 Esas, 2022/3734 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına İlk Derece Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373 üncü maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Dairemizin 18.04.2022 tarihli ve 2021/8121 Esas, 2022/3734 Karar sayılı bozma kararına, tarafların 1984 yılında Türkiye'de yaşadıkları, o tarihte Türk vatandaşı oldukları ve Türk Hukukuna açısından yasal şartları taşımayan evlilik yaptıkları gerekçesiyle direnme kararı verilmiş ise de; dosyanın yapılan incelemesinde; tasfiye konusu taşınmazın 1723/7200 hissesinin 09.10.1992, 1724/7200 hissesinin 09.10.1992 tarihinde davalı eş adına satın alındığı, davalının 1043/7200 hissesini 24.12.1997 tarihinde sattığı, 2399/7200 hissenin kaldığı, taşınmazın imar uygulaması ile 331 ada 5 ve 335 ada 8 parsel sayılı taşınmazların oluştuğu;

istinabe yoluyla İsveç makamlarından gelen yazı cevabında tarafların 29.08.1984 tarihinde evlendiklerinin, 27.03.2001 tarihinde İsveç'te boşandıklarının, 18.10.1989 tarihinde oturma izni aldıklarının bildirildiği, tarafların Türkiye'de 09.10.2001 tarihinde yeniden evlendikleri, 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunu'nun (5718 sayılı Kanun) 13 üncü maddesinin ikinci fıkrasında yer alan 'Evliliği şekline yapıldığı ülke hukuku uygulanır.' hükmü uyarınca tarafların yabancı ülkede evli olarak kabul edildikleri, bu evliliği Türkiye'de resmi kurumlara bildirilmemesinin evlenmenin geçersizliği sonucunu doğurmayacağı,

tarafların 1984 yılında evlendikleri kabul edilerek tasfiyenin yapılması gerektiği anlaşılmakla, Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.