Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2023/1687 K.2023/5058

Taraflar arasındaki boşanma davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı- davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin ağır kusurlu hareketleri ve evlilik birliğinin kendisine yüklediği edimleri yerine getirmemesi sonucu evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını, erkeğin alkol alışkanlığı nedeniyle defalarca eve geç saatlerde geldiğini, kumar oynadığını ve ciddi miktarlarda borçlandığının, evi, eşi ve çocukları ile ilgilenmediğini, başka bir kadınla aldattığını, eşine kredi çektirtip başkalarından borç para aldırdığını, tarafların uzun zamandır ayrı şehirlerde yaşadığını belirterek evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına,

ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar için ayrı ayrı aylık 1.500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın lehine aylık 1.500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 75.000,00 TL maddî ve 75.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı- davacı erkek vekili birleşen dava dilekçesinde özetle; asıl davada kadını iddialarının gerçek dışı olduğunu, kadının, etraftan gelen bilgilere göre erkeğin yokluğunda, başka erkeklerle evlilik birliğine yakışmayacak samimi ilişkiler ve muhabbet içerisine girdiğini, ortak ikametgahı terk ettiğini, erkeği çocuklarla görüştürmediğini, sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiğini belirterek evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, erkek lehine 75.000,00 TL maddî ve 75.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; tarafların sekiz yıl kadar ayrı yaşadıkları, bu duruma erkeğin İstanbul'a taşınmasının ve borç durumunun sebep olduğu, kadının, erkeğin yokluğunda erkeğin ailesiyle yaşamak durumunda kaldığı, uzun süreli ayrı yaşama olgusu nedeniyle evin ve ortak çocukların geçimini tek başına sağlamak durumunda kaldığı, erkeğin kadının başka erkeklerle yakın ilişkiler kurduğuna ilişkin iddiasını ispatlayamadığı, erkeğin kusurlu olduğu,

kadının ise kusursuz olduğu gerekçesiyle birleşen davanın reddine, asıl davanın kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilmesine, çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına, çocuklar için ayrı ayrı aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın lehine aylık 500,00 TL tedbir nafakasına, kadının kusursuz olması ve sosyal ekonomik araştırma tutanağına göre işçi olduğu, oturduğu evin kira olduğu, erkeğin mali gücünün kadının mali gücüne oranla daha olumlu olduğu,

kadının boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerekçesiyle kadın lehine aylık 500,00 TL yoksulluk nafakasına, yasal koşulları oluştuğundan kadın lehine 20.000,00 TL maddî ve 20.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı- davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı- davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının kusurlu olduğunu, asıl davanın kabulüne ve birleşen davanın reddine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek; her iki boşanma davası ve fer'îleri yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda erkeğin tespit edilen kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği, yoksulluk nafakası isteyen kadının çalıştığı, kendisini yoksulluktan kurtarmaya yetecek, aylık sürekli ve düzenli gelirinin olduğu, bu hususun SGK kayıtları ile de sabit olduğu, kadın yönünden boşanma yüzünden yoksulluğa düşme koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle erkeğin manevî tazminata ve yoksulluk nafakasına yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılmasına,

yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle kadının manevî tazminat talebinin reddine, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadının diğer istinaf itirazları yönünden ise İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle erkeğin diğer istinaf itirazlarının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı- davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı- davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin kusurları nedeniyle kadının kişilik haklarının saldırıya uğradığını, manevî tazminatın reddine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, kadının evi geçindirmek için çalışmak zoruna kaldığını, sürekli ve düzenli bir işi olmadığını, geçici işlerde sık sık iş değiştirerek geçimini sağlamaya çalıştığını, yoksulluk nafakasının reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek; manevî tazminatın ve yoksulluk nafakasının reddi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık; kadının yoksulluk nafakası ve manevî tazminat talebinin reddine karar verilmesinin dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun’un 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 175 inci maddesi.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı- davalı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,