Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2023/4146 K.2024/1592

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının kabulüne, erkeğin davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların üç yıl önce Hollanda'dan Türkiye ye dönüş yapmaya karar vererek Türkiye ye döndüklerini, ortak çocuk Seher'in yurt dışında kaldığını, bu durumdan erkeğin müvekkilini sorumlu tutarak suçladığını, müvekkiline hakaret ve tehdit ettiğini, davalının hiç bir sorumluluğunu yerine getirmediğini, son olarak 10.09.2017 tarihinde şiddet uyguladığını, müvekkilinin şikayetçi olması üzerine davalının evin kilidini değiştirdiğini belirterek tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye tevdii ile aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, aylık 1.500,00 TL tedbir ve yoksuluk nafakasına, 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; iddiaların asılsız olduğunu, kadının sürekli hakaret edip herşeye bağırdığını, müvekkilinin ailesi ile görüşmesini istemediğini, kadının 15.09.2017 eşyalarını toplayıp evden ayrılmak üzere olduğunu, bu olaydan 10 gün sonra darp raporu alındığını belirterek asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin ekonomik şiddet ve eşine "Allah belanı versin" şeklinde hakaretler etmek suretiyle duygusal şiddet uyguladığı, ayrıca aile içinde kalması gereken yatak odası sırlarını üçüncü kişilere anlattığı, eşine fiziksel şiddet uyguladığı, kapı kilidini değiştirdiği, erkeğin sunduğu ses kayıtlarının hukuka aykırı delil olarak kabul edildiği,

bu sebeple erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl davanın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kabulüne, sübut bulmayan karşı davanın ise reddine, çocuk reşit olduğundan velâyet hususunda karar verilmesine yer olmadığına, kadın lehine hükmedilen 300,00 TL tedbir nafakasının karar tarihi itibariyle 800,00 TL'ye çıkarılmasına, koşulları oluştuğundan aylık 800,00 TL yoksulluk nafakasına, kadın yararına kararın kesinleşmesinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte 20.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı karşı davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; tazminat ve nafakaların miktarı ile çocuk için yardım nafakası takdiri gerektiği yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı karşı davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kadının davasının kabulü, erkeğin davasının reddi ve fer'îleri yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğe yüklenen kusurların yerinde olduğu, erkeğin ayrıca tanık Seher'in beyanı ile haneyi ilgilendiren konularda tek başına karar alarak sonrasında kadını suçladığı yönüyle kusurlu bulunduğu, kadın yararına hükmedilen tazminatların ve nafakaların miktarının az olduğu,

kadının tazminat talebine faiz işletilmesi talebi olmadığı halde faize hükmedilmesinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davacı karşı davalı kadının, kusura, yoksulluk nafakası ile maddî-manevî tazminat miktarlarına, erkeğin ise, kadın lehine hükmedilen tazminatlara faiz işletilmesine yönelik istinaf taleplerinin kabulüne, İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılmasına,

bu konularda yeniden hüküm tesisine, kadın için aylık 1.500,00 TL yoksulluk nafakasına, 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata, tarafların sair istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı karşı davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı karşı davacı erkek vekili özetle; istinaf sebeplerini tekrarla Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyan ederek kadının davasının kabulü, erkeğin davasının reddi ve fer'îleri yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, karşılıklı açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğe yüklenen kusurların gerçekleşip gerçekleşmediği, kusur belirlemesine bağlı olarak kadının davasının kabulünün, erkeğin davasının reddinin doğru olup olmadığı, kadının maddî ve manevî tazminat, tedbir ve yoksulluk nafakasına hak kazanıp kazanmayacağı, tazminat ve nafaka miktarlarının hakkaniyete ve dosya kapsamına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi; 6100 sayılı Kanun'un 190 ncı ve 194 üncü maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,