Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2023/5139 K.2024/2149

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve kadının ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, karşı davanın reddine, ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile tarafların kusur dereceleri, yoksulluk nafakası ve iştirak nafakası miktarları ile değişen kusur durumu nedeniyle erkek yararına hükmedilen hükmedilen maddî ve manevî tazminat yönünden yeniden esas hakkında hüküm tesisine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; kadının sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığını, ziynet eşyalarının erkekte olmadığını iddia ederek davanın kabulüne, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, ortak çocukların velayetinin erkeğe verilmesine, erkek yararına 100.000,00 TL maddî ve 200.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap-karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin iddialarının doğru olmadığını, erkeğin kadını aldattığını, fiziksel şiddet uyguladığını, hakaret ettiğini, eve gece geç geldiğini, ziynet eşyalarının erkek tarafından zorla alındığını ve sonrasında erkeğin ofisinin satın alınmasında kullanıldığını iddia ederek davanın kabulüne, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuklaırn velâyetinin kadına verilmesine,

çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 3.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, nafakalara her yıl ÜFE oranında artış uygulanmasına, kadın yararına yasal faizi ile birlikte 100.000,00 TL maddî ve 200.000,00 TL manevî tazminata, lehine ziynet alacağına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadının güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu, erkeğin kusurunun ispatlanamadığ bu haliyle kadının tam kusurlu sayıldığı anlaşılmakla asıl davanın kabulüne, tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, SİR'de yapılan tespitler gözetilerek ortak çocuklardan Jiyan ve Bünyamin'in velâyetinin anneye, Asminarya'nın velayetinin babaya verilmesine, ortak çocuklar Jiyan ve Bünyamin yararına ayrı ayrı aylık 350,00 TL tedbir nafakasına ve ayrı ayrı aylık 400,00 TL iştirak nafakasına, erkek yararına 12.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata, karşı davanın reddine, kadının ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkeme kararının kusur tespitinin hatalı olduğunu, asıl davanın kabulü, karşı davanın reddi, ziynet alacağı davasının rdddi, velâyet, reddedilen nafaka ve tazminat talepleri ve erkeğin tazminat taleplerinin kabulü yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadının sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığının ispatlandığı, erkeğin de kadına fiziksel şiddet uyguladığı, bu haliyle tarafların eşit kusurlu olduğu anlaşılmakla İlk Derece Mahkemesi'nin kadının tam kusurlu olduğu yönündeki gerekçesinin doğru olmadığı, her iki boşanma davasının da kabulü gerektiği, ağır veya eşit kusurlu eş yararına tazminata hükmedilemeyeceği belirtilerek;

erkeğin tazminat taleplerinin reddine, kadının yoksulluğa düşeceği belirli olduğundan kadın yararına aylık 500,00 TL yoksulluk nafakası takdirine, küçük çocuk Asminarya'nın yaşı gözetilerek anne sevgisine muhtaç durumda olduğu, kardeşlerin geçerli bir sebep olmaksızın birbirlerinden ayrılmalarının ruhsal bütünlüklerini olumsuz yönde etkileyeceğinden çocuk Asminarya'nın velayetinin de anneye verilmesine,

çocuklar Jiyan ve Bünyamin yararına hükmedilen tedbir nafakasının yeterli olduğu ancak iştirak nafakası miktarının az olduğu bu nedenle çocuklar yararına ayrı ayrı aylık 500,00 TL iştirak nafakasına, nafakalara her yıl ÜFE oranında artış uygulanmasına,

kadının ziynet alacağı talebinin iş bu dosyadan tefrikine, kadının kusur tespitine, kendi boşanma davasının reddine, erkek yararına hükmedilen tazminatlara, ortak çocuk Asminarya’nın velâyetinin babaya tevdiine, iştirak nafakası miktarına, yoksulluk nafakası isteminin reddine yönelik istinaf talebinin kabulüne, bu hususlarda yeniden esas hakkında hüküm tesisine, kadının sair istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle;kusur tespiti, kadının davasının kabulü ile ortak çocuk Asminarya'nın velâyet düzenlemesi yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık; tarafların açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasında; geçimsizlik bulunup bulunmadığı, varsa geçimsizlikte kusurun kimden kaynaklandığı, kadının davasının ve fer'î taleplerinin kabulü ile ortak çocuk Asminarya'nın velayet düzenlemesi noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun)190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 4 üncü, 6 ıncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci, 176 ncı, 182 nci, 327 nci, 328 inci, 330 uncu, 335 inci ve 336 ıncı maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddeleri, Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri. 6098 sayılı TBK 50,51 mad.

3. Değerlendirme 1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-davalı erkek vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,