Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2023/6726 K.2024/5897

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının kabulüne, erkeğin davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı kadın vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı kadın vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 1993 yılında evlendiklerini ve iki ortak çocuklarının bulunduğunu, davalı kadının sürekli eşine küfür ederek saygınlığını zedelediğini, davacının annesine karşı ağır ithamlarda bulunduğunu, eşine karşı ilgisiz olup evliliğin gerektirdiği yükümlülüklerini yerine getirmediğini, kişisel bakımına özen göstermediğini, aileye ve ortak çocuklarına karşı sorumluluklarını yerine getirmediğini, tarafların 3 yıldır ayrı yaşadığını 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili, cevap-karşı dava dilekçesinde özetle; erkeğin alkol bağımlılığı olduğunu, tüm kazandığını gece hayatında çarçur ettiğini, evi terk ettikten sonra da hiçbir yasal yükümlülüğü yerine getirmediğini, çalışmasına,

hatta annesinin maaşını almasına rağmen davalı-karşı davacı kadına 5 kuruş harçlık dahi vermediğini, davalı-karşı davacının kocasının sorumsuzluğu yüzünden evi geçirdirebilmek için akrabalarından borç almak zorunda kaldığını, 1993 yılından bu yana davacı erkeğin annesinin taraflar ile birlikte yaşadığını ve kayınvalide tarafından davalı-karşı davacı kadının evde hizmetçi gibi görülüp sürekli aşağılanarak hakaret edildiğini, kadının yıllarca eşinin şiddetine, hakaret ve tehditine maruz kaldığını,

3 sene önce de davacı-karşı davalı erkeğin başka bir kadın için ortak konutu terk ettiğini ve halen diğer kadınla beraber yaşadıklarını belirterek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 166. maddeleri uyarınca boşanmalarına, davalı-karşı davacı lehine yasal faiziyle 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, yine yasal faiziyle 500.000,00 TL manevî ve 250.000,00 TL maddî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davacı-karşı davalı erkeğin "aşırı alkol kullanmak, düzenli şekilde eve gelmemek, birlik görevlerini ihmal etmek, karısına karşı sinkaflı küfür ve hakaretler etmek, "istemiyorum evden git" diyerek evden kovmak, evi terk etmek ve başka bir kadınla birlikte güven sarsıcı eylemlerde bulunmaktan" kusurlu olduğu davalı-karşı davacı kadının herhangi bir kusurunun ispatlanmadığı gerekçesiyle, asıl davanın reddine,

karşı davanın kabulüyle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına kadın lehine dava tarihinden itibaren 1.000,00 TL tedbir nafakası verilmesine, nafakanın boşanma hükmünün kesinleşmesiyle beraber yoksulluk nafakası olarak devamına ve karar tarihinden işleyecek yasal faiziyle tahsiline, yine davalı-karşı davacı kadın lehine 30.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminatı

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; maddî-manevî tazminat ve nafaka miktarlarının yetersizliği yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı-karşı davacı kadının maddî-manevî tazminat ve yoksulluk nafakası taleplerinin miktarına yönelik, istinaf başvurusunun kabulü gerektiğinden 50.000,00 TL maddî tazminat 35.000,00 TL manevî tazminat aylık 1.500,00 TL yoksulluk nafakasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; maddî-manevî tazminat ve nafaka miktarlarının yetersizliği yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme Uyuşmazlık; tazminatlar, nafakalar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesi, 175 inci maddesi.

3. Değerlendirme 1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davalı-davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,