Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/10343 K.2025/6475

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek vekili tarafından asıl davanın reddi, karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen yoksulluk nafakası ile tazminatlar yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı-davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.İlk Derece Mahkemesince davalı-davacı kadının ev hanımı olduğu, herhangi bir gelirinin bulunmadığı ve boşanma nedeniyle yoksulluğa düşeceği belirtilerek kadın yararına yoksulluk nafakasına hükmedilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince de erkeğin bu yöne ilişkin istinaf itirazı esastan reddedilmiştir.

Toplanan deliller, dosya içeriğindeki bilgi ve belgeler ile tarafların SGK evraklarından, davalı-davacı kadının yargılama aşamasında sigortalı olarak çalışmaya başladığı, düzenli ve sürekli gelir elde ettiği, erkeğin ise emekli olduğu, tarafların gelirlerinin birbirine denk olduğu ve bu haliyle kadının boşanma sebebiyle yoksulluğa düşmeyeceği anlaşılmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 175 inci maddesi gereğince boşanma yüzünden yoksulluğa düşme koşulları davalı-davacı kadın yararına oluşmamıştır. Öyleyse davalı-davacı kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.