Yargıtay 2. Hukuk Dairesi E.2024/2687 K.2024/9697

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından kadının davasının reddine, erkeğin taleplerinin kabulüne karar verilmesi talebiyle hükmün tamamı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedilebilmesi için tazminat talep eden tarafın kusursuz veya az kusurlu olması yanında, boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olması gerekir (TMK m. 174/2). Boşanmaya sebep olan olaylar bu nitelikte değilse manevi tazminata hükmedilemez. Davalı erkeğin boşanmaya neden olan kusurlu davranışları davacı kadının kişilik haklarına saldırı niteliğinde değildir. Öyleyse, davacı kadının manevi tazminat talebinin reddi gerekirken bu husus nazara alınmadan davacı kadın yararına manevi tazminata hükmedilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3. Boşanma nedeniyle yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için kişinin boşanmayla yoksulluğa düşeceğinin belirlenmesi gerekir. Somut uyuşmazlıkta davalı erkek vekili tarafından kadının düğün yaparak başka bir erkekle evliymiş gibi birlikte yaşadığı ve kadının çalıştığı iddia edilmektedir. O halde Mahkemece bu yönlerden araştırma yapılarak kadın yararına yoksulluk nafakası koşullarının oluşup oluşmadığı belirlendikten sonra yoksulluk nafakası konusunda bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.